Skip to content

Ο βιασμός των αριθμών και η κοινωνία του ενός τρίτου

Νοέμβριος 9, 2010

Υπό δημοσίευση στην Ελευθεροτυπία (Στάλθηκε 9/11/2010)

 

Αποχή, λευκά και άκυρα, 45% πανελλαδικά, 52% στην Αττική, 45% στην Αθήνα. Τα ποσοστά που ανακοινώνονται είναι πλασματικά. Τα πραγματικά ποσοστά (ως προς το εκλογικό σώμα, όχι ως προς τα έγκυρα) είναι περίπου στο μισό αυτών που αναγράφονται: π.χ. ο κ. Σγουρός έχει 12% των εγγεγραμμένων. Οι συγκρίσεις ποσοστών επί των εγκύρων είναι κίβδηλες, μόνο οι συγκρίσεις ψήφων (ή πραγματικών ποσοστών) έχουν υπόσταση. Πότε επιτέλους το υπουργείο και οι εταιρείες θα δίνουν, έστω και σε παρένθεση, τα πραγματικά ποσοστά;

Μπορεί ο πρωθυπουργός, με 12% στην Αττική και 19% πανελλαδικά, να θεωρεί ότι επικροτήθηκε η πολιτική του από το λαό; Το δήθεν δίλημμα «ή εγώ ή εκλογές» ήταν μια μπλόφα που δεν έπιασε, κι ας δηλώνουν όλοι νικητές. Ο δικομματισμός πέφτει στο 1/3 του εκλογικού σώματος, οι ευρύτερες εφεδρείες του μόλις αγγίζουν το 40%. Τα δύο τρίτα της κοινωνίας αισθάνονται εκτός συστήματος, είτε ψήφισαν είτε όχι.

Αν η κυβέρνηση διατηρεί κάποια σταθερότητα, είναι γιατί δεν υπάρχει ουσιαστική αντιπολίτευση. Η Αριστερά καταγράφει δυνάμεις: το ΚΚΕ αυξάνει κατά 10% τους ψήφους του, η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά φτάνει στο 2%, ο κατακερματισμένος Σύριζα αναπληρώνει οριακά τις απώλειες από την αποχώρηση της Ανανεωτικής Πτέρυγας (που έχει βάλει πλώρη γι’ αλλού και κατέκτησε ποσοστά επιπέδου Λεωνίδα Κύρκου). Αλλά η καταγραφή δεν αρκεί. Η Αριστερά δεν εκπληρώνει το ρόλο της, που είναι η συλλογική οργάνωση αυτών που πλήττονται (τα δύο τρίτα της κοινωνίας και βάλε) απέναντι στην επέλαση της βαρβαρότητας, ώστε να αντισταθούν αρχικά, να την ανατρέψουν στη συνέχεια. Ακόμα κι αν κάποιες ηγεσίες δηλώνουν δικαιωμένες ή αισθάνονται πρωτοπορίες, η κοινωνία είναι αλλού.

Αλλά πίσω από τους ναρκισσισμούς και τις σκιαμαχίες των πολιτικών, οι πραγματικοί άρχοντες της κοινωνίας, οι κάτοχοι του κινούμενου χρήματος, διαβάζουν τους πραγματικούς αριθμούς. Ξέρουν ότι η πολιτική τους αυξάνει το χρέος της χώρας, και πως ο κόσμος της εργασίας θα πληρώσει. Και για να συντηρηθεί η κοινωνία του ενός τρίτου, για να ιδιωτικοποιηθεί το κοινωνικό κράτος, πρέπει να ενισχυθεί το αστυνομικό κράτος και να υμνηθεί το μεγαλείο της ατομικής προσπάθειας, ώστε τα γαϊδούρια (οι άνθρωποι) να συνεχίσουν να τρέχουν πίσω από τα καρότα (τις ελπίδες ατομικής διάκρισης) χωρίς να σκέφτονται. Και βάζουν στην ημερησία διάταξη την πλήρη αποδόμηση της δημόσιας δωρεάν Παιδείας: Από μικροί, οι υπήκοοι του κράτους πρέπει να ξεμάθουν να σκέφτονται, να ξεμάθουν να συμβιώνουν. Μετά την λυκειακή παπαγαλία, κάθε φοιτητής θα έχει ατομική διαδρομή και τα πτυχία θα είναι συγκόλληση πασαλειμμάτων γνώσης. Κι επειδή η δημοκρατία στα πανεπιστήμια νοσεί (ενώ στη χώρα είναι υγιέστατη!), την καταργούν: πρυτάνεις και διοικήσεις θα είναι διορισμένοι.

Το κακό με τους ανθρώπους, έλεγε ο Μπρεχτ, είναι πως ναι μεν είναι μηχανές εξαιρετικής απόδοσης, αλλά δυστυχώς σκέφτονται. Σκέφτονται και αντιδρούν, και καμιά φορά εξεγείρονται. Όταν δεν πάει άλλο, τα «πρέπει» του συστήματος τινάζονται στον αέρα. Ενδεχομένως με τρόπους που κανένα σενάριο δεν προβλέπει, ίσως προς κατευθύνσεις αποτρόπαιες, μακάρι προς την αυγή μιας δίκαιης κοινωνίας.

Οι εκλογές τελειώνουν. Ο κοινωνικός στίβος τώρα αρχίζει. Ας μην προσποιούνται τους έκπληκτους, ας μη βγάζουν υστερικές τσιρίδες διάφοροι, όταν τα πράγματα αγριέψουν. Οι αριθμοί, όταν τους βιάζεις, εκδικούνται.

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: