Skip to content

Για ποια Αριστερά του 40% μιλάμε;

Νοέμβριος 18, 2010

απάντηση στο Γιώργο Σταθάκη, Αυγή, Ενθέματα, 14-11-2010 http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=581441

Υπό δημοσίευση στην Κυριακάτικη Αυγή, 21-11-2010(;)

 

 

Πολλές σωστές παρατηρήσεις, χωρίς αναγκαστικά τα σωστά ματογυάλια.

Και κάποιες προκαταλήψεις: Αντίθετα με ότι λες, υπήρξαν «σταλινικά» κόμματα που κάναν επαναστάσεις. Άλλες νίκησαν άλλες ηττήθηκαν: Κίνα, Βιετνάμ, Γιουγκοσλαβία, Ελλάδα, Ισπανία. Το αν σύρθηκαν εκεί, αν ηττήθηκαν ή νίκησαν, αν είχαν σωστή τακτική και στρατηγική, είναι άλλου παπά βαγγέλιο. Και πολλή συζήτηση σηκώνει το τι σημαίνει «σταλινικός»: Χάριν συντομίας όμως, υπήρξε κόμμα της τρίτης Διεθνούς που να μην ήταν;

Κατά τα άλλα, πως ορίζεις την «Αριστερά»; Αν ο τίτλος αρκεί, τότε και το Πασόκ είναι Αριστερά, κυβερνητική Αριστερά, αλλά πάντως Αριστερά, όπως όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα διεθνώς – ενώ από την άλλη, οι Οικολόγοι αρνούνται την ετικέτα του αριστερού. Η ΔΗΑΡΙ είναι μη κυβερνητική Αριστερά; (Ας απαντήσουν οι ίδιοι). Η λέξη Αριστερά είναι τουλάχιστον αμφίσημη: αφενός δηλώνει το τμήμα της κοινωνίας που θέλει (ή που έχει συμφέρον) την αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων – αφετέρου τις οργανώσεις, διαφόρων μεγεθών, που έχουν αυτό τον πολιτικό στόχο. Και όλοι παίζουμε με αυτή την αμφισημία στις αναλύσεις μας.

Παραφράζοντας τον ορισμό του Σαρτρ περί εβραίων, αριστερός είναι αυτός που οι Άλλοι τον αναγνωρίζουν ως αριστερό. Μπορούμε λοιπόν να αθροίζουμε ποσοστά με όλες τις δυνατές ομαδοποιήσεις και να βάλουμε τα αποτελέσματα στο συρτάρι ή στη βιτρίνα, ως πολιτικά άχρηστα: Διότι για να αθροιστούν πολιτικά, πρέπει και στα μάτια των Άλλων (άρα και μεταξύ τους) να αναγνωρίζονται ως αριστεροί (ή, γενικότερα, ως κάτι που σηματοδοτείται πολιτικά: στην Κατοχή η διαίρεση ήταν πατριώτες – συνεργάτες).

Επίσης, εστιάζοντας στην Αριστερά, δεν παίρνεις υπόψη ότι όλο το πολιτικό οικοδόμημα βρίσκεται σε κρίση: η ενεργητική κριτική σ’ αυτό (άκυρα-λευκά) συναγωνίζεται σε αριθμό ψήφων το ΚΚΕ, ενώ αν συνυπολογιστεί και η συνειδητή αποχή (άγνωστο το μέγεθός της), το ποσοστό σίγουρα είναι πρώτο κόμμα, ίσως και με απόλυτη πλειοψηφία.

Στη χώρα μας όλες οι πλειοψηφίες είναι αρνητικές, όλες οι πολιτικές προτάσεις μειοψηφικές. Mε λιγότερο μειοψηφική την κυβερνητική παράταξη που έχει 17% του εκλογικού σώματος (καλό είναι να μην αυτοπαραμυθιαζόμαστε με τα ποσοστά επί των εγκύρων που είναι κίβδηλά και χρησιμοποιούνται επίτηδες για να ενδυναμώνουν την πολιτική συναίνεση). Αυτό δεν σημαίνει ότι 83% του πληθυσμού θέλει κάτι άλλο: το οτιδήποτε άλλο προτείνεται είναι επίσης μειοψηφικό. Και η Αριστερά δεν θεωρείται (από τους Άλλους, την κοινωνία) λύση του προβλήματος, αλλά μέρος του.

Καλές επομένως και οι αναλύσεις και οι επικλήσεις για ενότητα. Αλλά ταυτολογικές, απλές ευχές: δεν απαντάνε στο ερώτημα «ναι, αλλά πώς;«. Πώς, δηλαδή με ποιους και προς ποια κατεύθυνση, παίρνοντας υπόψη τα υπάρχοντα πολιτικά μορφώματα, αλλά και την μη αναγνώρισή τους ως δύναμη αλλαγής από σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, πώς προχωράμε προς την πολυπόθητη ενότητα;

Οι απαντήσεις δίνονται κάθε μέρα, στα λόγια και στην πράξη, και όχι μόνο σε εκλογικές μάχες. Το ξέρεις εξάλλου πολύ καλά: Ευτυχώς που η επίθεση του αντιπάλου μάς αναγκάζει να συσφίξουμε τις γραμμές μας (αλίμονο αν δεν το κάνουμε! – και πρόσεξε ποιος συστοιχίζεται και ποιος γλυκοκοιτάει αλλού) και να υποβαθμίσουμε τις διαφορές μας. Το αν η κόκκινη σημαία θα έχει σφυροδρέπανο ή αστέρι έχουμε όλο τον καιρό να το βρούμε αργότερα. Το πως θα αντιδράσουμε στη Διαμαντοπούλου καθόλου καιρό.
ΥΓ:      Χάριν συντομίας, δεν ασχολούμαι με τις ηγεσίες που πλέουν σε πελάγη αυτοϊκανοποίησης…

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Νίκος Γιάκος permalink
    Νοέμβριος 18, 2010 8:12 μμ

    Πολύ καλό μου άρεσε Βένιο

  2. λ.κ permalink
    Νοέμβριος 18, 2010 9:02 μμ

    μήπως όμως να μη μιλάμε για πολυπόθητη ενότητα, αλλά για συμμαχίες;
    και, ποιός είναι που γλυκοκοιτάει αλλού;

  3. Δεκέμβριος 2, 2010 9:20 μμ

    Συμφωνώ με όσα λέτε.

    Είχα διαβάσει και το άρθρο του Σταθάκη προηγούμενα.

    Χρειάζεται μια σύνθεση των δύο απόψεων στο εξής πνεύμα: το έλλειμμα σήμερα είναι κυρίως έλλειμμα διεξόδων από την πολύπλευρη κρίση στην οποία έχουμε περιέλθει. Ούτε η αριστερά έχει τις απαντήσεις σήμερα. Δυστυχώς δεν έχουμε και πολύ χρόνο να ετοιμαστούμε. Σαφώς, λοιπόν, χρειάζεται να βρούμε απαντήσεις και να αναδείξουμε την κατεύθυνση στην οποία θα πρέπει να πορευτούμε. Επιγραμματικά αναφέρω κάποιες ερωτήσεις: πώς θα αλλάξουν οι σχέσεις παραγωγής, τι συνέβη στην ΕΣΣΔ, τι θα παράγουμε, τι θα γίνει με τους μετανάστες, σχέσεις με άλλες χώρες, περιφερειακή ολοκλήρωση κ.α.

    Μόνο στη βάση συγκεκριμένων απαντήσεων μπορούν να οικοδομηθούν συμμαχίες.
    Ωστόσο, στο μεταξύ υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει και δικαιώνει όσους ζητούν ενότητα. Πρόκειται για το σεβασμό του άλλου, της άποψής του και ένα νέο κώδικα επικοινωνίας. Ο εχθρός δεν βρίσκεται δίπλα. Αυτό μπορεί να γίνει σήμερα και έτσι εγώ κατανοώ τις επικλήσεις στην ενότητα (όχι βέβαια σαν απλό άθροισμα παρατάξεων διότι εκεί όπως θα ξέρετε καλύτερα από εμένα πολλές φορές 1+1 κάνει λιγότερο από δυο…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: