Skip to content

Απεργία πείνας των μεταναστών στη Νομική

Φεβρουαρίου 1, 2011

Μετά τη σχεδόν σύγχρονη δημοσίευση των ανακοινώσεων της «Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών» και του Γραφείου Τύπου του Συνασπισμού (27-1-2011), ακολούθησε σχολιασμός και ανταλλαγή απόψεων στη λίστα της Συσπείρωσης.

Παραθέτω πρώτα τα δύο κείμενα και μετά τις κυριότερες τοποθετήσεις.

Σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ, μετά την απόφαση της Συνέλευσης απεργών πείνας στο κτήριο της Νομικής.

Με δεδομένη την αλληλεγγύη μας στους αγωνιζόμενους απεργούς πείνας, εκτιμούμε πως η αξιοποίηση της πρότασης της Πρυτανείας για την ασφαλή μεταφορά τους σε άλλο χώρο, στο κέντρο της Αθήνας, προκειμένου να συνεχίσουν τον αγώνα τους, αποτελεί ηθική τους δικαίωση και αναδεικνύει το μεταναστευτικό και προσφυγικό ζήτημα, αποσυσχετίζοντάς το από τον χώρο της Νομικής και το πανεπιστημιακό άσυλο.

Σεβόμαστε την ελευθερία έκφρασης και γνώμης, ιδιαίτερα όσων επιλέγουν να  αγωνίζονται με οριακές μορφές πάλης. Ωστόσο θεωρούμε ότι η σημερινή τους στάση δε βοηθά τον αγώνα τους, παρά δίνει άλλοθι στη κυβέρνηση να επιδιώξει τη κατάργηση του ασύλου.

Χρειάζεται μεγαλύτερη υπευθυνότητα από όλους.

Καλούμε όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να επιδείξουν ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Καλούμε την κυβέρνηση να μην αντιδράσει σπασμωδικά, ώστε να συνεχιστεί η προσπάθεια εξεύρεσης λύσης, χωρίς τη χρήση βίας και τη παραβίαση του πανεπιστημιακού ασύλου.

27/1/2011                                                        ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

………………………………………………………………………..

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑΚΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η παρουσία των μεταναστών και απεργών πείνας σε κτίριο της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών έδωσε αφορμή να ξανακουστούν με ιδιαίτερη σφοδρότητα και σε απόλυτη ομοφωνία οι γνωστές κραυγές της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του κοινωνικού αυταρχισμού. Για μια ακόμη φορά, το πανεπιστημιακό άσυλο, κορυφαίος δημοκρατικός θεσμός της ελληνικής κοινωνίας, γίνεται στόχος οργανωμένων και έξαλλων επιθέσεων με τελικό σκοπό την κατάργησή του, και αυτό, παρά το γεγονός ότι η φιλοξενία των μεταναστών γίνεται σε μη χρησιμοποιούμενο κτίριο ώστε να μην διαταράσσεται ουδόλως η εκπαιδευτική διαδικασία.

Δυστυχώς πρώτη φορά στην μακρά αγωνιστική πορεία του συνδικάτου των πανεπιστημιακών το προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ [ΚΙΠΑΝ, ΑΡΜΕ και ΑΣΚΕΥ] «έσπασε» το δημοκρατικό συμβόλαιο του μεταπολιτευτικού πανεπιστημίου με την κοινωνία διότι ένωσε την φωνή του με αυτήν της κυβέρνησης, των συμπορευόμενων προς αυτήν πολιτικών δυνάμεων και των ΜΜΕ. Προφανώς το προεδρείο της ΠΟΣΔΕΠ άδραξε την ευκαιρία για να φανεί για μια πολλοστή φορά ο καλύτερος μαθητής του ΠΑΣΟΚ στον χώρο της εκπαίδευσης και ταυτοχρόνως ο πλέον αξιόπιστος συνοδοιπόρος του στην κατεδάφιση του δημόσιου πανεπιστήμιου και των κατακτήσεών του. Η στάση αυτή αποτελεί για μας θεσμική εκτροπή και οδηγεί στο εύλογο συμπέρασμα για το τι πρέπει να περιμένει η ακαδημαϊκή κοινότητα από την συμμετοχή των παρατάξεων ΚΙΠΑΝ-ΑΡΜΕ-ΑΣΚΕΥ στο «διάλογο» με την κυβέρνηση, για τον οποίο άλλωστε έχουμε σαφή εικόνα  από το κείμενο διαβούλευσης για το μέλλον του ελληνικού πανεπιστημίου. Καλό είναι, επομένως, να θυμίσουμε την πάγια θέση του κλάδου για το πανεπιστημιακό άσυλο, ότι εκτός από χώρος ελεύθερης διακίνησης ιδεών αποτελεί και καταφύγιο για ασθενείς και μειοψηφικές κοινωνικές ομάδες που χρήζουν της ανάγκης έκφρασης.

Η κατάληψη της Νομικής Σχολής από τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στον τόπο μας και διεκδικούν το αυτονόητο δικαίωμα στην επιβίωση, στην εργασία και σε ένα καλύτερο μέλλον θα έπρεπε να βρίσκει αρωγό δύναμη την ΠΟΣΔΕΠ στο σύνολο της. Και αυτό διότι αποδεχόμενη η ελληνική πολιτεία τη στέρηση της στοιχειώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας από χιλιάδες άτομα, χάνει τα δημοκρατικά χαρακτηριστικά της, γίνεται τόπος όπου η εξευτελιστική μεταχείριση των ανθρώπων είναι ανεκτή, αν όχι και επιθυμητή (για να τους αναγκάσουμε να φύγουν…). Η ακαδημαϊκή κοινότητα έχει την σύμφυτη με την αποστολή της υποχρέωση να συμβάλλει στην υπεράσπιση των αναπαλλοτρίωτων ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ εκφράζει και υλοποιεί με τις ενέργειες της ακριβώς αυτήν την στάση πέρα από κάθε πολιτική ή συνδικαλιστική σκοπιμότητα και από κάθε πολιτικό πραγματισμό.

27/1/2011

‘’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’

Παρέμβαση Μιχάλη Ψημίτη (Πανεπιστήμιο Αιγαίου), 28/1/2011:
Ζητώ συγνώμη για την ‘εισβολή’ στη συζήτηση. Σας στέλνω ένα προσωπικό σχόλιο επί του σχολίου του Γραφείου Τύπου του Συνασπισμού για τους μετανάστες της Νομικής, που κοινοποιήθηκε στη λίστα πριν λίγες ώρες (…)

«Ο κίνδυνος αρχίζει από τη στιγμή που μεταβάλλοντας την ανάγκη σε αρετή, αποκρυσταλλώνουν θεωρητικά την αναγκαστική, χάριν στους μοιραίους αυτούς όρους, τακτική τους και θέλουν να την επιβάλλουν (…) σαν αξιομίμητο πρότυπο σοσιαλιστικής τακτικής. Ζημιώνουν έτσι και την ίδια τους την προσωπικότητα και την πραγματική και αναμφισβήτητη ιστορική τους αξία, όταν τις βάζουν να ζυγιστούν με το καντάρι των σφαλμάτων που επέβαλε η ανάγκη»

Από την κριτική που άσκησε η Ρόζα Λούξεμπουργκ στους μπολσεβίκους, όταν θέλησαν να περάσουν σαν οικουμενικό το μοντέλο της απομόνωσης των μαζών από τη δικτατορία του προλεταριάτου που οι ίδιοι είχαν επιβάλει με συγκεντρωτικές διαδικασίες.

Μετά το πρώτο σοκ, ας μου επιτραπεί να σχολιάσω το σχόλιο του Γραφείου Τύπου του ΣΥΝ. Έχει λεχθεί (μπορεί και να κάνω λάθος) ότι η φάρσα δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνον σαν ιστορία. Όπως το καταλαβαίνω εγώ, αυτό σημαίνει πως όταν κάνεις την ίδια φάρσα δύο φορές, τη δεύτερη φορά γράφεις ιστορία.

Αν το σχόλιο του Γρ. Τύπου του ΣΥΝ εκφράζει συνολικά τον ΣΥΝ, τότε ο ΣΥΝ σήμερα έγραψε ιστορία. Η πρώτη φάρσα ήταν στον απόηχο των γεγονότων που μας σημάδεψαν στη διάρκεια της εξέγερσης των νέων τον Δεκέμβρη του 2008. Και τότε ο χώρος, από πολιτική δύναμη πρωτοπόρα στην υποστήριξη των κινητοποιήσεων, κατέληξε σε στρατηγικά εξημερωμένη αριστερά, παίρνοντας εκ των υστέρων, μέσα από θεσμικές πιέσεις και πολιτικούς εκβιασμούς, τις αποστάσεις του από συγκεκριμένες κινηματικές πρακτικές. Λες και ένα κίνημα νεολαίας μπορεί να λειτουργήσει σαν πολιτικά και ιδεολογικά αμιγές συλλογικό υποκείμενο, λες δεν φτιάχνεται από πολλαπλές και ετερογενείς κοινωνικές ομάδες …

Σήμερα, είδαμε τη δεύτερη και πιο κρίσιμη φάρσα: «Σεβόμαστε την ελευθερία έκφρασης και γνώμης, ιδιαίτερα όσων επιλέγουν να  αγωνίζονται με οριακές μορφές πάλης. Ωστόσο θεωρούμε ότι η σημερινή τους στάση δε βοηθά τον αγώνα τους (υπογράμμιση δική μου), παρά δίνει άλλοθι στη κυβέρνηση να επιδιώξει τη κατάργηση του ασύλου. Χρειάζεται μεγαλύτερη υπευθυνότητα από όλους», σχολιάζει το Γρ. Τύπου. Δεν υπεισέρχομαι στο ζήτημα του αν ο ΣΥΝ διαφωνεί με την επιλογή των τριακοσίων μεταναστών να παραμείνουν στη Νομική. Δικαίωμά του.

Όταν όμως το Γραφείο λέει: «η σημερινή τους στάση δε βοηθά τον αγώνα τους», κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν. Είτε χρησιμοποιούν μια πολιτική γλώσσα που παραλλάσσει και αντιμεταθέτει ελαφρώς αλλά με κρίσιμο τρόπο τις σωστές αντωνυμίες, είτε εννοούν πράγματι αυτό που λένε.

Και στις δύο περιπτώσεις έχουν άδικο. Στην πρώτη περίπτωση, αν ήθελαν να πουν: «η σημερινή τους στάση δε βοηθά τον αγώνα ΜΑΣ» (εννοώντας τον αγώνα του ΣΥΝ να απεμπλακεί από την εικόνα της δύναμης που στα μάτια της κοινής γνώμης εμφανίζεται να στηρίζει ακραίες και παράνομες δράσεις), τότε ενέπλεξαν αυθαίρετα τους μετανάστες απεργούς πείνας στο παιχνίδι των εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών του ΣΥΝ. Αν ήθελαν να πουν: «η σημερινή ΜΑΣ στάση δε βοηθά τον αγώνα τους», τότε έχασαν την ευκαιρία να ασκήσουν αληθινή αυτοκριτική. Αν πάλι ήθελαν να πουν: «η σημερινή ΜΑΣ στάση δε βοηθά τον αγώνα ΜΑΣ»,(εννοώντας τον αγώνα για απεγκλωβισμό του κόμματος από το στερεότυπο του πολιτικού Ιανού) τότε απλώς καθυστερούν, εθελοτυφλώντας, να αναγνωρίσουν μια σκληρή πραγματικότητα.

Αν όμως, στη δεύτερη περίπτωση, εννοούσαν αληθινά αυτό που είπαν, τότε τα πράγματα είναι ακόμη πιο σοβαρά. Όχι απλώς γιατί το είπαν, όχι απλώς γιατί έκριναν ότι  «η σημερινή τους στάση δε βοηθά τον αγώνα τους», άλλωστε αυτό θα μπορούσε να θεωρηθεί μια (άκρως, έστω) συζητήσιμη άποψη στο πλαίσιο της συζήτησης μεταξύ πολιτικών δυνάμεων, κινήσεων και οργανώσεων που επέλεξαν μέσα από τις βαθιές διαφορές τους την αλληλεγγύη απέναντι στην επιλογή των μεταναστών.

Δεν με ενοχλεί καν ότι, υποχωρώντας ξανά στους ίδιους εκβιαστές και στις ίδιες πιέσεις, τους εγκαταλείπει πολιτικά ανυπεράσπιστους. Ούτε ακόμα που για δεύτερη φορά πειραματίστηκε με τις εσωτερικές πολιτικές του ισορροπίες, προκαλώντας από τα αριστερά ένα σοβαρό πλήγμα στην προσπάθεια μιας κινητοποιούμενης κοινωνικής ομάδας να κατακτήσει τα δικαιώματά της. Με ενοχλεί περισσότερο ότι υποχωρώντας ελίσσεται, χρησιμοποιεί τη γνωστή λενινιστική πρακτική της αυθεντίας του επαγγελματία επαναστάτη που ασκεί αυστηρή και συνάμα ‘τρυφερή’ κριτική απέναντι στις πολιτικά «ανυποψίαστες» και «χαμηλής συνείδησης» επαναστατημένες μάζες.

Με ενοχλεί γιατί θεώρησαν ότι αυτή εκτίμησή τους για τη στάση των μεταναστών ήταν λόγος επαρκής για να διατυπώσουν έναν πολιτικό λόγο που μιλά εξ ονόματός των μεταναστών (εμείς ξέρουμε καλύτερα το καλό σας από εσάς), εξακολουθώντας να θεωρούν ότι ο ΣΥΝ εκπροσωπεί τους τριακόσιους παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι επέλεξαν να κάνουν κακό στον εαυτό τους! Με ενοχλεί που διείδαν ότι η πολιτική αντοχή του πανεπιστημιακού ασύλου έφτασε ήδη στα όριά της, χωρίς να υπολογίσουν ότι στο πεδίο των δικαιωμάτων το άσυλο είναι προορισμένο να προστατεύει όχι μόνο τις ιδέες των ανθρώπων, αλλά και τη φυσική τους ύπαρξη και τη στοιχειώδη αξιοπρέπειά τους, αλλιώς είναι λειψό. Με ενοχλεί που διαπιστώνουν ότι «χρειάζεται μεγαλύτερη υπευθυνότητα από όλους», εννοώντας προφανώς «τώρα που γίναμε ‘υπεύθυνοι’ εμείς, ήρθε και η δική σας η σειρά». Με ενοχλεί που θεώρησαν ότι «η αξιοποίηση της πρότασης της Πρυτανείας για την ασφαλή μεταφορά τους σε άλλο χώρο» αποτελεί «ηθική δικαίωση» των μεταναστών, τη στιγμή που λίγο μετά οι ίδιοι οι μετανάστες πέτυχαν, συνδυάζοντας αντίσταση και διαπραγμάτευση, τη μεταφορά τους με όρους καλύτερους από αυτούς που πρόσφερε  η πρόταση της Πρυτανείας (απομόνωση των μεταναστών από τις αλληλέγγυες ομάδες, αστυνομική περιχαράκωση του χώρου διαμονής).

Με παρηγορεί ότι χρειάστηκε το Δελτίο Τύπου της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών για να ξανασκεφτούμε το αυτονόητο: Ότι υπάρχουν ενέργειες, πράξεις και δράσεις που μπορούν να γίνουν «πέρα από κάθε πολιτική ή συνδικαλιστική σκοπιμότητα και από κάθε πολιτικό πραγματισμό».

Ας ξανακλείσουμε με τη Ρόζα: «Η κοινωνική εξαχρείωση (…). Το μοναδικό αντίδοτο εναντίον του δηλητηρίου είναι ο ιδεαλισμός και η κοινωνική δραστηριότητα των μαζών, η απεριόριστη πολιτική ελευθερία».

…………………………………………………………………………………….

Παρέμβαση Αλεξάνδρας Ιωαννίδου, 28/1/2011:

Ευχαριστώ τον Μιχάλη, αν και δεν τον γνωρίζω προσωπικά, που περιέγραψε τόσο καλά αυτό που ένιωσα κι εγώ διαβάζοντας την απίστευτη πρόταση της δήλωσης για τα γεγονότα στη Νομική. Η πρόταση περί λάθους στάσης που δεν βοηθά στον αγώνα τους κλπ. ήταν το λιγότερο ατυχής.

……………………………………………………………………………………………..

Παρέμβαση Νίκου Μπάρκα (Δημοκρίτειο), 28/1/2011:

Καλύπτομαι κι εγώ πλήρως από το σχόλιο του Μ.Ψ

Επίσης θεωρώ σωστή την ανακοίνωση της «ΣΠ» για τους μετανάστες,
την οποία όμως, κατά τον χρονικό άξονα της διαχείρισης των συμβόλων
(δηλαδή στην αξιολόγηση της συγκύριας) βρίσκω μακάβρια καθυστερημένη.

Διερωτώμαι λοιπόν ποιες αγκυλώσεις (ή  αναμονές ποιων τρυκ) καθυστέρησαν την έκδοση της, ύστερα από έναν ορυμαγδό 60 (και πλέον) ψηφιακών μηνυμάτων που κόντεψαν να μας μετατρέψουν (όσον αφορά την  αποτελεσματικότητα) σε λέσχη διανοητικής αυτό-ικανοποίησης.

Σε ότι με αφορά αισθάνομαι σημαδεμένος από την μπρεχτικής πυκνότητας ρήση «υπενθυμίζοντας παράλληλα ότι ο ρατσισμός δεν θίγει μόνο όσους τον υφίστανται, αλλά προσβάλλει εξίσου και εκείνους που τον ανέχονται».
Κι όπως προσπαθώ να διαγνώσω πίσω από τις γραμμές των επάλληλων κομματικών ανακοινώσεων (οι οποίες πύκνωναν, όσο η σιωπή της καθυστέρησης γινόταν ηχηρότερη), η αργοπορία δεν μπορεί παρά να σχετίζεται με τις διεργασίες εκείνες που κατέληξαν στην κορωνίδα της αυτό-υπονόμευσης
«η σημερινή τους στάση δε βοηθά τον αγώνα τους».

Όμως αυτό αποτελεί μέτρο αξιολόγησης ενός συγκεκριμένου φορέα (που εκ του αποτελέσματος δεν εκτίμησε ούτε τη σκακιέρα, ούτε το πάπλωμα) και που ευτυχώς δεν μπορεί να εξαντλήσει,ούτε να περιορίσει το φάσμα των απόψεων της «ΣΠ».

με νεφοσκεπή ουρανό

ΝΜ

………………………………………………………………………………….

Παρέμβαση Βένιου Αγγελόπουλου (ΕΜΠ), 28/1/2011:

Καλύπτομαι πλήρως από τις παρατηρήσεις του Μ.Ψ. και αναρωτιέμαι πού ήταν κρυμμένος τόσον καιρό. Θεωρώ ότι η ανακοίνωση της «Σ» είναι πολύ καλή, παρότι δεν αναλίσκεται σε λεπτομερή έκθεση των γεγονότων και ανάλυση της στάσης του καθενός, ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό: Μπαίνει κατευθείαν στο ψητό (ποια πρέπει να είναι η στάση της ακαδημαϊκής κοινότητας) και επιβεβαιώνει θέσεις αρχής.
Ως προς την ανακοίνωση του ΣΥΝ, πάσχει και σε επίπεδο τακτικής και σε θέμα πολιτικού ήθους. Σε στιγμές κρίσης, το να προσπαθείς να απολογηθείς ότι δεν είσαι εξτρεμιστής δεν θα σταματήσει τους αντιπάλους να σε βαράνε, αλλά αφενός θα τους δώσει όπλα, όπως και έδωσε («ακόμα κι οι δικοί τους τους εγκαταλείπουν»), αφετέρου σε καθιστά αναξιόπιστο σ’ αυτούς με τους οποίους υποτίθεται ότι βρίσκεσαι στο ίδιο μετερίζι.
Σε επίπεδο πολιτικού ήθους, όταν μιλάς από την πολυθρόνα του γραφείου σου για τον αγώνα των απελπισμένων, δεν παραδίδεις μαθήματα, και μάλιστα δημόσια, για το πώς να τον διεξάγουν. ΄Η στηρίζεις, ή πολεμάς, ή σωπαίνεις. Δεν πας στο κουφάρι του αυτοπυρπολημένου Τυνήσιου (ή του Γιαν Πάλαχ, ή του Μπόμπυ Σαντς) να βγάλεις λόγο ότι δεν επέλεξε τη σωστή τακτική. Ευτυχώς, στους συγκεκριμένους μετανάστες δεν υπάρχουν (ακόμα;) κουφάρια, αν και η ελληνική γη και τα ελληνικά νερά σκεπάζουν μπόλικα κουφάρια άλλων μεταναστών.

……………………………………………………………………………………….

Παρέμβαση Ηρακλή Μαυρίδη  (Πάντειο Πανεπιστήμιο), 28/1/2011:

Συνάδελφοι ας μιλήσουμε και λίγο ψύχραιμα πέρα από κραυγές, αρχές και αγανάκτηση (εάν αυτό είναι δυνατό …)  Εμένα με ξενίζει τόσο η γλώσσα των ισορροπιών του Συν όσο και η «ηρωική» ρητορική του Βένιου – ωπα σύντροφοι, εδώ δεν είναι ούτε ο Σάντς ούτε ο Παλατς, εδώ δεν είναι ούτε Πράγα ούτε Β. Ιρλανδία, ούτε καν Τυνησία, εδώ είναι Βαλκάνια … Κάποιοι κατάφεραν να κάνουν τεράστιο θέμα εκεί που θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν τεθεί διαφορετικά και πολύ πιο αποτελεσματικά – βλέπεις, δεν είναι μόνο τις λες αλλά και πως το λες, η ρητορική στρατηγική του,το ευρύτερο πλαίσιο του κλπ.

Βεβαίως Βένιο δεν μπορείς ποτέ να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας («εξτρεμιστής») αλλά πρέπει πάντοτε να το επαναλαμβάνεις «ως εάν» να μπορούσες να πείσεις – αυτό είναι η πολιτική που δεν μπορεί να είναι μόνο πολιτική αρχών ή απλώς ήθους αλλά λόγος και δράση παρεμβατική στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία. άρα ενέχει πάντοτε μια στρατηγική (που, όχι, δεν είναι πάντοτε τακτικισμός και σκοπιμότητα – ή κάνεις πολιτική ή δίνεις κουτουλιές στον τοίχο ικανοποιώντας τον αυτάρεσκο αριστερό σου ριζοσπαστισμό  ..) . Άρα έχουμε απέναντι μας πολλούς εχθρούς που είναι αδύνατο να τους αντιμετωπίσουμε όλους μαζί μεταξύ των οποίων την υστερική, ρατσιστική ακροδεξιά του Άδωνι, την κανονική δεξιά (ΝΔ – ΠΑΣΟΚ), πρώην «συντρόφους» εκσυγχρονιστές του χώρου μας, τους εξοργιστικότατους πουλημένους δημοσιογράφους (εδώ χάνω εγώ την ψυχραιμία μου γιατί παρακολουθώ τα δελτία ειδήσεων των τελευταίων ημερών) και όλους αυτούς που είτε έχουν μια ατζέντα ρατσιστική είτε εποφθαλμιούν εδώ και καιρό την πλήρη κατάργηση του ασύλου (μου κάνει εντύπωση που τα περισσότερα τελευταία μηνύματα δεν μιλάνε γι΄αυτό σαν να μην έχουν αντιληφθεί ότι αυτό έρχεται πακέτο με τον «εκσυγχρονισμό») και του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου (ή και τα δύο) – αλλά και τις αριστερίστικες μαξιμαλιστικές, μεσσιανικές λογικές του τύπου «εδώ και τώρα πλήρης νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς καμιά συζήτηση» – και στη μέση όλοι εμείς που θέλουμε να ανοίξουμε μια συζήτηση ψύχραιμη γύρω από τα θέματα αυτά αλλά όχι με τους σημερινούς όρους. Κατά τη γνώμη μου αυτό είναι ένα ψευτοδίλημμα: ή το άσυλο ή τους μετανάστες και οδηγεί σε πολιτικά και στρατηγικά αδιέξοδα την αριστερά και το πανεπιστημιακό κίνημα.

Θέτω λοιπόν ερωτήματα, χωρίς να έχω απόλυτες απαντήσεις – και δεν μπορώ να σκεφθώ ποιος ή ποια από εμάς θα διαφωνούσε όσον αφορά ζητήματα αρχής ότι αυτά τα θέματα πρέπει να αναδειχθούν και να συζητηθούν, ποιος θα διαφωνούσε ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν δικαιώματα, αξιοπρέπεια, δικαίωμα στη ζωή και στη ελπίδα ή ότι είναι υποκείμενοι στη χείριστη εκμετάλλευση και τον ρατσισμό; Νομίζω ότι αυτό που κατάφεραν αυτές οι «πρωτοβουλίες» που δεν είναι ποτέ, μα ποτέ «αθώες» πολιτικά  αλλά έχουν πάντοτε πίσω τους μια ατζέντα μιας συγκεκριμένης άποψης ή και μιας παράταξης, είτε το αναγνωρίζουμε είτε όχι – και εδώ ο λόγος είναι περί ηγεμονίας στο χώρο μας , πρέπει να το θυμόμαστε αυτό –  είναι να διχάσουν ακόμα περισσότερο την αριστερά μέσα στην κοινωνία και τα πανεπιστήμια ενόψει των μαχών που έρχονται, να ανοίξουν πάλι το θέμα του ασύλου με τους όρους όμως που θέτουν άλλοι και δεν μας ευνοούν καθόλου σήμερα, να μας κατασυκοφαντήσει ως πανεπιστημιακό κίνημα πάλι όλο το πολιτικό κατεστημένο και τα φερέφωνα τους στα ΜΜΕ (μου σηκώθηκε η τρίχα με αυτά που άκουσα αυτές τις μέρες στις τηλεοράσεις) αλλά δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι στρατηγικά προσέφεραν τίποτα ούτε στους μετανάστες (αν ήταν έτσι, κομμάτια να γίνει …) ούτε στην εν γένει συζήτηση γύρω από τα θέματα αυτά – εν ολίγοις δεν καταφέραμε τίποτα, δεν φτιάξαμε ένα δικό μας βήμα ούτε για τους μετανάστες ούτε για το άσυλο και νομίζω ότι το σωστό θέμα των μεταναστών αναδείχθηκε με λάθος τρόπο στη λάθος συγκυρία – τι κερδίσαμε δηλαδή ως πανεπιστημιακό κίνημα μπροστά στο τσουνάμι που έρχεται κατά μέρος μας, τι ουσιαστικό κέρδισαν οι μετανάστες ας μου πει κάποιος ; Μήπως το ότι «σηκώσαμε το θέμα» αλλά τελικά δεν καταφέραμε τίποτε παρά να μας γυρίσει επικοινωνιακά ως μπούμεραγκ ότι υπερασπιζόμαστε την αυθαιρεσία, τη βία, τη λάθος έννοια του ασύλου κλπ – μπορεί να είναι ψέματα αλλά μαζί με τις εκπομπές του Βαξεβάνη στήνουν το σκηνικό γι΄αυτό που μας έρχεται – «αποχαιρέτα το πανεπιστήμιο (και το άσυλο) που χάνεις!». Μήπως συνάδελφοι η στρατηγική μας στη συγκεκριμένη συγκυρία και όχι οι αρχές μας είναι λάθος, λέω μήπως συρόμαστε πίσω από πολιτικές ατζέντες άλλων, μήπως υπάρχουν πάντοτε σύνθετες διαμεσολαβήσεις μεταξύ της ηθικής και της πολιτικής και το ένα δεν μεταφράζεται αυτόματα στο άλλο (περί «ηθικής αγανάκτησης» ο λόγος)  … Μήπως δεν προσφέραμε ούτε υπηρεσία στην υπεράσπιση του δημόσιου πανεπιστημίου (και του ιδιαίτερα κρίσιμου θέματος του ασύλου – γιατί και πως να το υπερασπιστείς;), στο βαθμό που δεν θέσαμε εμείς σαν πανεπιστημιακή κοινότητα τους όρους της χρήσης και της κατάχρησης ούτε στους ίδιους μετανάστες (συγγνώμη αισθάνομαι άβολα με την ψυχοπονιάρικη ρητορική του ταλαίπωροι, φουκαράδες, κατατρεγμένοι κλπ που χαρακτηρίζει ενός τύπου αριστερό λόγο) που δεν κέρδισαν κάτι χειροπιαστό – άλλοι φτιάχνουν και τη σκηνή και τη μουσική στην οποία χορεύουμε όλοι.  Δεν βλέπουμε το ευρύτερο σκηνικό που στήνεται μπροστά μας τόσο με τους μετανάστες (π.χ τείχος) με την αγαστή συνεργασία ΝΔ – ΛΑΟΣ – ΠΑΣΟΚ όσο και για το επιχειρηματικό, αγοραίο και χωρίς άσυλο βέβαια πανεπιστήμιο ;  Ας σκεφτούμε λοιπόν : η κρίση είναι ταυτόχρονα μέσα στην κοινωνία, είναι μέσα στον πολιτικό και συνδικαλιστικό μας χώρο, είναι τελικά μέσα στην ίδια μας την αριστερή (ότι και εάν σημαίνει αυτό …) συνείδηση – και άρα τα πράγματα μου φαίνονται σκούρα.

………………………………………………………………………………………….

Παρέμβαση Αθηνάς Σταυρίδου (ΕΜΠ), 28/1/2011:

Ηρακλή, θα ήθελα να θέσω και εγώ κάποια ερωτήματα με αφορμή αλλά και λόγω του κειμένου που έστειλες:
1. Γιατί η «πολιτική αρχών ή απλώς ήθους» αποκλείει τον «λόγο και τη παρεμβατική δράση»; Ή καλύτερα γιατί πρέπει το ένα να προηγείται του άλλου;
2. Γιατί «δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε όλους μαζί τους εχθρούς»; Εάν είναι πράγματι πολλοί και όχι ένας. Ο φόβος.
3. Τι σημαίνει «αθώες» πολιτικά; Υπάρχει άραγε «ουδέτερη» πολιτική;
4. Γιατί πρέπει να «κερδίσουμε» κάτι ως κίνημα; Η αλληλεγγύη και η συγκρότηση μιας συλλογικότητας δεν είναι αρκετό κέρδος;
5. Γιατί πρέπει να μας ενδιαφέρει η επικοινωνιακή εικόνα μας; Εάν έχουμε έναν λόγο διαφορετικό τον εκφράζουμε, αλλιώς σιωπαίνουμε. Θα πρέπει να τον στολίσουμε όπως έκανε ο ΣΥΝ για να μην μας παρεξηγήσουν, γιατί μπορεί να μας μαλώσουν οι μεγάλοι;
6. Για το «τι πέτυχαν οι μετανάστες» ας το πουν μόνοι τους. Δεν μιλάμε για λογαρισμό άλλων αλλά μαζί με τους άλλους (αρχή, ήθος, λόγος ή δράση;).
7. Το «εδώ είναι Βαλκάνια» τι ακριβώς πρέπει να σημαίνει;

Α! και επέτρεψέ μου να διαφωνήσω, δεν είναι όλα σκούρα.

………………………………………………………………………………

Παρέμβαση Αλεξάνδρας Ιωαννίδου, 28/1/2011:

Στο πανεπιστήμιο μαθαίνουμε ή θα πρέπει να μαθαίνουμε και βασικές ηθικές αρχές. Ανάμεσα στις οποίες συγκαταλέγεται και η αρωγή σε όσους έχουν ανάγκη. Ακόμα και σκυλιά να πεθαίνουν στην άκρη του δρόμου, δακρύζουμε και κάνουμε κάτι. Στη δεδομένη περίπτωση έχουμε 270 ανθρώπους που αρνούνται να φάνε επειδή δεν μπορούν άλλο να αντέξουν και ζητούν τα στοιχειώδη. Πού θα πρέπει να προστρέξουν; Στη μητρόπολη Αθηνών; Στη βουλή των Ελλήνων; Σε κάποια ευρωπαϊκή αρχή; (Το πρότεινε ο Αλαβάνος στο Αλτερ, ίσως ήταν μια κάποια λύση.) Το πιο φυσικό, το πιο συμβολικό είναι το πανεπιστήμιο. Εκεί όπου καλλιεργείται ή υποτίθεται πως καλλιεργείται το ήθος, όπου διαφυλάσσεται η ελευθερία, όπου μπορεί ή θα έπρεπε να γίνεται η σωστή πνευματική διεργασία για την προάσπιση των πιο στοιχειωδών ανθρωπιστικών αξιών. Επίσης: Ακριβώς σε τι μας/τους ενόχλησαν οι μετανάστες που ειρηνικά και προκειμένου να ακουστούν αναζήτησαν σκέπη και καταφύγιο; Βρώμα; Αρρώστειες; Τυχόν καταστροφές; Τυχόν βία; Κάθε άλλο! Κανείς μας δεν είχε ανάγκη προστασίας από τους μετανάστες. Αυτοί μάλλον χρήζουν προστασίας από μια κοινωνία-αγέλη άγριων λύκων που αντί να να στρέφουν την εκδικητική τους μήνη (αλήθεια, για τι; για τη δική τους ανημποριά να αντισταθούν; να ξεσηκωθούν; να διαμαρτυρηθούν;) σε αυτούς που τους οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην εξαθλίωση προσπαθούν να επιτεθούν σε αυτούς που έχουν ήδη εξαθλιωθεί. Πώς θα αναστρέψουμε αυτή την πορεία προς την κατάντια; Προς τον απανθρωπισμό; Όποιος τολμήσει και αμφισβητήσει την «ιερή οργή» για το «δικαίωμα των παιδιών μας στην απρόσκοπτη μόρφωση» (ωσάν στη μόρφωση των παιδιών τους να τους εμποδίζουν οι… μετανάστες) κινδυνεύει να βρεθεί στο περιθώριο. Από εκεί πηγάζει και η έντρομη καταδικαστική στάση στην επιλογή του τόπου της διαμαρτυρίας. Μια θέση που δεν αντανακλά πολιτικώς ορθή στάση, αλλά φόβο. Αντί να απαντήσουμε γιατί ειδικά το πανεπιστήμιο θα πρέπει να φιλοξενεί την δίκαιη διαμαρτυρία του απελπισμένου, ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να μην μας κατηγορήσουν ως «υποκινητές».

Επιπλέον: Ακριβώς επειδή η Νομική είναι σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα θα πρέπει να κρατηθεί στο ύψος της και να μην μετατραπεί σε άψυχο μνημείο. Επειδή ο αγώνας κατά της δικτατορίας ΈΤΣΙ συνεχίζεται – με την προάσπιση των ανθρώπων πρωτίστως.

……………………………………………………………………………………………

Παρέμβαση Βένιου Αγγελόπουλου (ΕΜΠ), 29/1/2011:

Ηρακλή,

Η απάντησή σου ανοίγει μια μεγάλη συζήτηση. Τώρα που η φάση της φούριας πέρασε, μπορούμε να την προχωρήσουμε, ώστε να δούμε αν έχουμε ουσιαστικές διαφορές (ή απλώς λεκτικές όπως πολύ συχνά συμβαίνει) και τι βάρος έχουν αυτές. Φαντάζομαι ότι αυτό καλύπτει το αίτημά σου «ας μιλήσουμε και λίγο ψύχραιμα πέρα από κραυγές, αρχές και αγανάκτηση», παρόλο που η γλώσσα σου αδικεί τη σκέψη σου: Δεν φαντάζομαι να προδίδεις τις αρχές σου όταν μιλάς ψύχραιμα, και ο χαρακτηρισμός «κραυγές» για τις απόψεις με τις οποίες διαφωνείς δεν είναι τεκμήριο νηφαλιότητας.

Θα ξεκινήσω σχολιάζοντας κάποιες φράσεις σου και θα αναπτύξω τα αντεπιχειρήματά μου μετά. Επισημαίνω αρχικά ότι τοποθετείς σε ίση μοίρα την ανακοίνωση ενός κόμματος και το σχολιασμό της από ένα άτομο, κρατώντας ίσες αποστάσεις από τη «γλώσσα των ισορροπιών» του ενός κειμένου και την «ηρωική ρητορική» (ευχαριστώ, δε θα πάρω) του άλλου, ξεχνώντας ότι ούτε ίδιο ρόλο παίζουν στη συγκεκριμένη συγκυρία, ούτε ίδια βαρύτητα έχουν. Εκτιμώ ότι τα μετέπειτα λεγόμενά σου στη συνέχεια είναι μόνο προς μια κατεύθυνση, άρα και η αρχικά ουδέτερη αυτοτοποθέτησή σου είναι μάλλον ένα ρητορικό τέχνασμα.

Λες «Κάποιοι κατάφεραν να κάνουν τεράστιο θέμα εκεί που θα μπορούσαν τα πράγματα να είχαν τεθεί διαφορετικά και πολύ πιο αποτελεσματικά». Αρχίζεις μια σκέψη αλλά δεν την προχωράς: Ποιους ακριβώς εννοείς; Ποιοι το φούσκωσαν; Οι ίδιοι οι απεργοί πείνας; Οι συμπαραστάτες; Οι εθνικιστές; Η κυβέρνηση; Τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ; Όλοι μαζί για τους δικούς τους στόχους; Και τι σημαίνει διαφορετικά και αποτελεσματικά; Μέχρι τώρα κανένα αποτέλεσμα δεν είχε ο αγώνας τους στα Χανιά, κανείς δεν μίλαγε γι’ αυτούς, ήταν εκτός δημοσιότητας.

Λες «δεν μπορείς ποτέ να πείσεις ότι δεν είσαι ελέφαντας («εξτρεμιστής») αλλά πρέπει πάντοτε να το επαναλαμβάνεις «ως εάν» να μπορούσες να πείσεις – αυτό είναι η πολιτική …», και αναλύεις μετά το τι εστί πολιτική κατ’ εσέ. Διαφωνώ. Πρώτον, δεν πείθεις ποτέ επαναλαμβάνοντας μια θέση (δεν είμαι ελέφαντας, εξτρεμιστής, κομουνιστής, τρομοκράτης, κτλ). Τις περισσότερες φορές, μια τέτοια στάση αδυνατίζει την επιχειρηματολογία σου τοποθετώντας σε στο γήπεδο του αντιπάλου και σε θέση άμυνας. Πείθεις (αν αυτό είναι το ζητούμενο) εκθέτοντας τις απόψεις σου και τεκμηριώνοντάς τες. Δεν πείθεις ότι τα ισόπλευρα τρίγωνα έχουν ίσες γωνίες επαναλαμβάνοντάς το αλλά αποδεικνύοντάς το.

Λες: «και στη μέση όλοι εμείς που θέλουμε να ανοίξουμε μια συζήτηση ψύχραιμη γύρω από τα θέματα αυτά αλλά όχι με τους σημερινούς όρους». Κατά τη γνώμη μου, δεν είμαστε στη μέση ανάμεσα στην εξουσία και τους κάθε λογής αριστεριστές, εξτρεμιστές, τυχοδιώκτες και βάλε, όσο κι αν διαφωνούμε με αυτούς, όσο κι αν κάποιοι από αυτούς καταφεύγουν στην πολιτική του τετελεσμένου γεγονότος.

Μιλάς για πρωτοβουλίες που κατάφεραν να διχάσουν ακόμα περισσότερο την αριστερά. Το «ακόμα περισσότερο» είναι αποκαλυπτικό: αναγνωρίζεις ότι η Αριστερά είναι ήδη σκορποχώρι. Επομένως, ο καθένας παίρνει τις πρωτοβουλίες που θεωρεί σωστές, χωρίς να μπορούν να ενταχθούν σε μια υπαρκτή γενική στρατηγική. Η αντικειμενική ορθότητα ή μη της κάθε πρωτοβουλίας φαίνεται εκ των υστέρων, όπως και το κατά πόσο συμβάλλει στην ενότητα ή στη διχόνοια. Ειδεμή καταλήγουμε ότι ορθό είναι μόνον αυτό που αποφασίζει το Κόμμα (το όποιο Κόμμα). Κι ας μην ξεχνάμε πως και η απουσία πρωτοβουλίας είναι κι αυτή μια πολιτική θέση.

Ας μπούμε τώρα στην ουσία. Έχουμε ένα πολιτικό γεγονός: 250 μετανάστες από την Κρήτη αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργία πείνας για να διεκδικήσουν χαρτιά παραμονής, μετά από κάποια χρόνια εργασίας στην Ελλάδα και μετά από πλήθος αναποτελεσματικών ενεργειών σε τοπικό επίπεδο.

Το πολιτικό υποκείμενο είναι αυτοί, οι μετανάστες. Κάποιοι τους βοηθούν, άλλοι τους αγνοούν, άλλοι τους αντιμάχονται. Κάποιοι προσπαθούν να τους εκμεταλλευθούν, είτε βοηθώντας είτε πολεμώντας τους, ο καθείς με το δικό του σκεπτικό. Αλλά το υποκείμενο του πρωτογενούς πολιτικού γεγονότος είναι οι 250, άσχετο αν σε κάποια στιγμή οι καραμπόλες αναδείξουν σημαντικότερα επίμαχα σημεία.

Ερώτημα πρώτο: Αφορά το γεγονός αυτό τη Συσπείρωση; Αν ναι, τι πρέπει να κάνει;

Παρεμφερή γεγονότα έχουν συμβεί στο παρελθόν, στο Πολυτεχνείο ή στο Αριστοτέλειο πιο πρόσφατα, π.χ. Όπου είχε τη δυνατότητα, η «Σ» (ή τα μέλη της) είχε παρέμβει σε τοπικό επίπεδο, προσπαθώντας με τις ενέργειές της και το άσυλο να υπερασπίσει ως δικαίωμα των κάθε κατατρεγμένων, και τον πανεπιστημιακό χώρο να περιφρουρήσει, και να αντισταθεί στις προσπάθειες υστερίας και καπηλείας των γεγονότων. Άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι. Τα πράγματα δεν είναι πάντα εύκολα, και οι αποφάσεις σε επίπεδο τακτικής δεν είναι δεδομένες εκ των προτέρων. Υπάρχει όμως κάποιος μπούσουλας που περιορίζει τις τακτικές επιλογές: είναι οι αρχές, είναι το ήθος. Η «ψυχραιμία» δεν υπάρχει πέρα από τις αρχές, υπαγορεύεται από αυτές.

Στην προκειμένη περίπτωση, η «Σ» στο Καποδιστριακό δεν είχε τη δυνατότητα ενεργής παρέμβασης σε τοπικό επίπεδο (παρότι κάποια μέλη της στάθηκαν με διάφορους τρόπους στο πλευρό των μεταναστών). Αυτό που μπορούσε (και που πολιτικά όφειλε) να κάνει, ήταν να πάρει δημόσια θέση. Και η μόνη θέση που μπορούσε να πάρει είναι η διατύπωση κάποιων αρχών, από τη σκοπιά του πανεπιστημιακού δασκάλου. Όχι να δίνει μαθήματα εκ του ασφαλούς, προς την κυβέρνηση ή προς τους απεργούς πείνας. Και κριτική προς τη στάση της ηγεσίας της ΠΟΣΔΕΠ βεβαίως, διότι θα μπορούσε να είμαστε εμείς στη θέση τους: Ήμασταν παλιά, θα ξαναγίνουμε στο μέλλον.

Ήταν η ανακοίνωση της «Σ» η καλύτερη δυνατή; Βεβαίως όχι. Δύο σημαντικές ελλείψεις έχει, κατά την άποψή μου (άλλοι θα επισημάνουν άλλες ενδεχομένως): δεν λέει ρητά πως το άσυλο είναι για κάθε κατατρεγμένο, δεν επισημαίνει πως στον κατειλημμένο χώρο δεν γίνονταν μαθήματα και τα κανάλια ψευδολογούσαν.

Όμως το καλύτερο είναι ο εχθρός του καλού. Δεν πρόκειται για εμβριθή ανάλυση, δεν είναι θέση που θα πείσει κάποιον από τους ενεργούς παράγοντες να τροποποιήσει τη δράση του, είναι μια μικρή ψηφίδα σε ένα σύνθετο μωσαϊκό, που η έλλειψή της (ή το παράταιρο χρώμα της) θα ερμηνευόταν δεόντως. Ήδη καθυστέρησε αρκετά, ευτυχώς βγήκε έστω και με μικρή καθυστέρηση, ευτυχέστερα είχε και επιβεβαίωση των αξιών μας, και το κατάλληλο ύφος γραφής.

(Μια μικρή παρένθεση: καθώς ήμουν από τους συγγραφείς του δελτίου τύπου της «Σ» για το 10ο Συνέδριο, στο οποίο έγινε μομφή για έλλειψη πάθους, υπεραμύνομαι αυτής της «έλλειψης πάθους». Ο χαρακτήρας εκείνου του κειμένου ήταν βασικά να πληροφορήσει τους συναδέλφους και το κοινό όσων μέσων ενημέρωσης το χρησιμοποιούσαν -και αρκετά το χρησιμοποίησαν- με τρόπο ώστε ο αναγνώστης να μην διαβάσει τη δική μας οργή αλλά να νιώσει την οργή μέσα του μαθαίνοντας όσα απαράδεκτα έκαναν. Στόχος του ήταν όχι να επιβεβαιώσει τους πεισμένους στην άποψή τους αλλά να προσελκύσει τους αμφιρρέποντες – αγνοώ κατά πόσον τον πέτυχε. Και βεβαίως, βεβαίως, επιτακτική ανάγκη ήταν να δώσουμε εμείς την πρώτη πληροφόρηση για τα γεγονότα, με τη δική μας ματιά και επιλογή πάνω στην είδηση).

Ένα πρώτο συμπέρασμα απ’ αυτά είναι η «Σ» να οργανώσει καλύτερα τη διαδικασία συλλογικής τοποθέτησης της παράταξης. Χρειάζεται να βρεθεί η χρυσή τομή ανάμεσα στην αέναη διαβούλευση και το εσπευσμένο καπέλωμα. Και αυτό συνεπάγεται τον ορισμό ενός επιτελείου κρίσης, με θητεία και εναλλαγή, που, σε συνεννόηση με τους άμεσα εμπλεκόμενους συναδέλφους, θα έχει την ευθύνη της παραγωγής και διακίνησης των ανακοινώσεων που θα κρίνονται απαραίτητες. Η εκ των υστέρων κριτική θα πρέπει προφανώς να γίνεται καλόπιστα, έχοντας υπόψη ότι φάουλ μπορεί να υπάρξουν και δεν είναι του θανάτου, εφόσον έχουμε την ικανότητα να διδασκόμαστε από τα λάθη μας. Και ότι μπορεί να υπάρχει κοινή συνισταμένη, ακόμη κι αν δεν συμφωνούν οι πάντες στα πάντα: και στον πιο ισχυρό άνεμο, δεν κινούνται όλα τα μόρια προς την ίδια κατεύθυνση με την ίδια ταχύτητα.

Ας πάμε τώρα στην ανακοίνωση του Συνασπισμού. Και πρώτον, να ξεκαθαρίσουμε από ποια θέση μιλάμε. Μιλάμε ως μέλη της Συσπείρωσης, η οποία δεν είναι κομματική παράταξη, ότι κι αν λένε για μας διάφοροι καλοθελητές. Ακόμη κι έχουμε μέσα μας πολλά μέλη του Συν., οι απόψεις μας διαμορφώνονται εντός «Σ» και όχι με γνώμονα το κομματικό συμφέρον, όχι με προαποφασισμένες αποφάσεις κάποιας κομματικής φράξιας. Και αρκετές φορές στο παρελθόν ο Συνασπισμός σαν κόμμα έχει υιοθετήσει απόψεις της «Σ». Έχει επωφεληθεί από αυτήν, γι’ αυτό και την στηρίζει, όσο την στηρίζει. Εν πάση περιπτώσει, τα εσωτερικά του Συνασπισμού δεν αφορούν τη «Σ», και, μεταξύ μας, ευτυχώς…

Δεν αρκεί όμως να ξέρεις ότι δεν είσαι καλαμπόκι, πρέπει να το ξέρουν κι οι κότες. Και μ’ αυτή την έννοια, το τι κάνει ο Συνασπισμός έχει επίπτωση στη «Σ»: είναι σίγουρο ότι στο Συνέδριο χάσαμε κόσμο γιατί το κόμμα αυτό λειτούργησε απωθητικά, και η «Σ» το φορτώθηκε. Άρα η διακριτότητα των δύο πρέπει να είναι ορατή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε συστηματικά πολέμιοι ή καταφεύγουμε σε καταγγελίες.

Γιατί θεωρώ όχι απλώς απαράδεκτη, αλλά και πολιτικά ηλίθια και αυτοκαταστροφική τη θέση του Συνασπισμού;

Σε στιγμές κρίσης, όταν σε κατηγορούν ως υποκινητή της παρανομίας, της ανομίας, και όλων των δεινών, δεν τη γλιτώνεις με την αποστασιοποίηση και τη σύσταση προς όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να αποφύγουν τις ακρότητες. Το μόνο που καταφέρνεις είναι να σε χρησιμοποιήσουν για να απομονώσουν τους απεργούς πείνας (που κανένα κανάλι δεν τους αποκαλούσε έτσι, μόνο παράνομους μετανάστες τους λέγαν), αποδοκιμάζοντας ταυτόχρονα υπογείως και τη νεολαία σου που πήρε ενεργό μέρος στη στήριξη των 250 μεταναστών.

Ένα κόμμα που διατείνεται ότι ηγεμονεύει πολιτικά στο χώρο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, από τη στιγμή που αποδέχεται τη συμμετοχή του στο στημένο επικοινωνιακό παιχνίδι, όφειλε πρώτα απ’ όλα να το ανασκευάσει. Λέγοντας ότι τα μαθήματα δεν παρεμποδίζονται (γιατί δεν γίνονταν μαθήματα στο συγκεκριμένο χώρο), ότι η απεργία πείνας δεν είναι παράνομη αλλά ύστατη λύση απελπισίας, ότι δεν υπάρχουν υποκινητές αλλά συμπαραστάτες, ρωτώντας για ποιον ακριβώς λόγο ερημώνεται από την αστυνομία η μισή Αθήνα -τι ακριβώς φοβούνται; Και άλλα πολλά να θίξει: τη μεταναστευτική πολιτική, τη σκουπιδοποίηση των ανθρώπων ή το άσυλο. Να στείλει ενδεχομένως στελέχη για διαμεσολάβηση επί τόπου, κάτι που έκαναν πρωτοβουλιακά ο Δρίτσας και ο Αλαβάνος και αρκετοί άλλοι λιγότερο γνωστοί. Όταν αυτοδιακηρύσσεσαι ουδέτερος δεν αποκτάς ουδετερότητα στα μάτια κανενός, ούτε των νοικοκυραίων ούτε των μεταναστών, ούτε και γίνεσαι αποδεκτός διαμεσολαβητής. Χάνεις αξιοπιστία, αυτοεξουδετερώνεσαι.

Σημαίνει αυτό πως δεν πρέπει να γίνονται συζητήσεις πάνω στην τακτική, τα λάθη, τα τετελεσμένα γεγονότα; Προφανώς όχι, αλλά όχι με ανακοινώσεις από καθέδρας, όχι με αποστασιοποιήσεις μέσω καναλιών. Αν διαφωνείς με την τακτική της ομάδας, δε σηκώνεσαι να βγεις από το γήπεδο, ακόμα κι όταν η ομάδα σου έκανε φάουλ. Τα λάθη τακτικής τα συζητάς στο ημίχρονο, στη διακοπή, ή στο τέλος του αγώνα. Ή φεύγεις και παίρνεις μεταγραφή για αλλού, όπως έκανε η ΑΡΜΕ (και κάποιοι του Δικτύου) σε μας ή η Ανανεωτική Πτέρυγα στο Συνασπισμό.

Τέλος πάντων. Φοβάμαι πως οι πράξεις και οι απραξίες αυτού του κόμματος θα ταλαιπωρήσουν για αρκετόν καιρό και τη «Σ» και τον χώρο της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Φοβάμαι πως η ηγεσία αυτού του κόμματος είναι τυφλή απέναντι στα λάθη της και δεν καταλαβαίνει πως όσο επιμένει στο να κρατάει τα ηνία αποδυναμώνει και το κόμμα της και το χώρο ολόκληρο. Και εύχομαι στα μέλη της παράταξης που εξακολουθούν να είναι σ’ αυτό το κόμμα, καλό κουράγιο, γερό στομάχι και πείσμα.

Ηρακλή, όπως καταλαβαίνεις, το κείμενο τούτο ξεπέρασε κατά πολύ μια αντιπαράθεση αναμεταξύ μας. Σε ευχαριστώ πολύ (και το εννοώ), που μου πρόσφερες το έναυσμα να το γράψω.

…………………………………………………………………..

Παρέμβαση Ηρακλή Μαυρίδη  (Πάντειο Πανεπιστήμιο), 30/1/2011:

Αγαπητέ Βένιο από μεριάς μου χαίρομαι ότι ανοίγει αυτή η συζήτηση αλλά δεν θέλω να φορτώσω τη λίστα περισσότερο – ίσως πρέπει να πάει σε κάποιο μπλόγκ για να συνεχίσουμε γιαυτό και τελειώνω στη λίστα με αυτή την απάντησή μου. Επισημαίνω απλώς

α) δεν υπερασπίζομαι τη θέση κανενός κόμματος γιατί δεν έχω κανένα επενδεδυμένο συμφέρον σ΄ αυτό, άλλωστε δεν το ανέφερα πουθενά στο κείμενό μου – και συμφωνώ ότι δεν αφορά τελικά τη Συσπείρωση ως αριστερή παράταξη πανεπιστημιακών γιαυτό και δεν θα μπω στη συζήτηση αυτή. Όμως είναι η δική σου απάντηση η οποία ασχολείται εμφανώς σε μεγάλο βαθμό με την ανακοίνωση αυτού του κόμματος, πράγμα που σημαίνει ότι τοποθετείσαι σαφώς απέναντί του – αλλά εγώ δεν τοποθετήθηκα ποτέ υπέρ.

β) απλώς απαντάω στους συναισθηματισμούς κάτω από τους οποίους γίνεται αυτή η συζήτηση τις τελευταίες μέρες και λέω: άλλο η δικαιολογημένη αγανάκτηση για τη ελεεινή μοίρα αυτών των ανθρώπων  και άλλο η διαμόρφωση πολιτικής της παράταξης – όχι εντελώς άλλο (έτερον,  που θα έλεγε και ο Μπαντιού) αλλά υπάρχουν σύνθετες διαμεσολαβήσεις μεταξύ του ενός και του άλλου που δεν είναι ποτέ αυτονόητες και εύκολες. Να σκεφθούμε λοιπόν για την πολιτική (όχι με την κυρίαρχη έννοια του εργαλειακού λόγου – π.χ. «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα») και πως αυτή μπορεί να προβάλει αποτελεσματικά αρχές και να υπερασπιστεί κατακτήσεις – και να μην ξεχνάμε, είμαστε πρώτα πρώτα συνδικαλιστική παράταξη πανεπιστημιακών δασκάλων

γ) η αρχική μου σκέψη είναι απλή: άξιζε στην κρίσιμη αυτή συγκυρία για τα πανεπιστήμια να μας βάλουν στη γωνία για το άσυλο και να μας βαράνε όλοι, όπως είδες κάθε βράδυ στα κανάλια έπαιζε το ίδιο θέμα και όχι  από τη δική μας οπτική αλλά με τις υστερίες του Βορίδη, του Γεωργιάδη και πολλών άλλων – πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχει μια συναίνεση σε όλα τα μη-αριστερά κόμματα για να καταργηθεί το άσυλο, απλώς το ΠΑΣΟΚ δεν το λέει στη συγκυρία αυτή χρησιμοποιώντας λεκτικούς ακροβατισμούς. Αυτό το θέμα του ασύλου είναι και κρίσιμο και δυστυχώς δεν βλέπω στο κείμενο σου και σε πολλά άλλα σχετικά, να ασχολούμαστε με αυτό. Δεν συμφωνώ π.χ. ότι το άσυλο είναι για κάθε κατατρεγμένο (μια ασαφής πολιτικά κατηγορία – ποιους περιλαμβάνει, όλους εντός ή εκτός νομιμότητας;) κάθε  καπιταλιστικής αδικίας αλλά να το συζητήσουμε – όταν όμως μου φέρνεις χωρίς συζήτηση μέσα όλους τους «κατατρεγμένους» με θέτεις (όχι εσύ, η άποψη αυτή) προ τετελεσμένων και μου λες «πρέπει να τους υπερασπιστείς», κομμάτι αυταρχικό μου ακούγεται αυτό.  Άρα, είναι το άσυλο ένα καταφύγιο γενικά από όλη την «αστική» νομιμότητα, δηλαδή εκτός νομιμότητας (αντίληψη που χαρακτηρίζει ένα συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, όπως ξέρεις) ή έχει συγκεκριμένες, όσο είναι δυνατόν, χρήσεις άρα και καταχρήσεις ; – αυτή τη συζήτηση θέλω εγώ να δω σαν συνδικαλιστική παράταξη και όχι για τους μετανάστες που είναι ένα ευρύτερο, κρίσιμο, άδικο κλπ κοινωνικό θέμα που όμως είναι διακριτό από την πανεπιστημιακή πολιτική (το θέμα π.χ. των νοικιασμένων καθαριστών στα πανεπιστήμια όμως είναι). Δεν είναι  δηλαδή ότι δεν νοιάζεται κάποιος για τους μετανάστες όπως υπονοούν μερικά μηνύματα αλλά ότι δεν μπορεί το πανεπιστήμιο να «λύσει» όλα αυτά τα κοινωνικά προβλήματα και τις αδικίες αλλά να τα στοχαστεί αυτόνομα και να τα ερευνήσει κριτικά – και αυτό είναι το πανεπιστήμιο (και το άσυλο) που υπερασπιζόμαστε.

δ) επιμένω στο θέμα της ηγεμονίας και εννοώ ότι κάποιοι – και δικοί μας «σύντροφοι» – έχουν τη δική τους ατζέντα και  θέλουν να προκαταβάλουν και να «καπελώσουν» καταστάσεις – γιατί πρέπει να σερνόμαστε πίσω από τα πολιτικά εγχειρήματα άλλων ;  Άρα το ότι δεν υπάρχουν «υποκινητές» μου ακούγεται περίεργο από ένα άνθρωπο με τη δική σου μεγάλη πολιτική εμπειρία – δηλαδή απλώς ξεκίνησαν αυτοί οι άνθρωποι μια μέρα, είδαν την πόρτα της Νομικής ανοικτή και μπήκαν ; Δεν υπάρχει εδώ από πίσω ένα συγκεκριμένο πολιτικό εγχείρημα και μια συγκεκριμένη αντίληψη για το άσυλο που πρέπει το λιγότερο να τη συζητήσουμε και όχι να δεχόμαστε τετελεσμένα και να τρέχουμε μετά πίσω από τις καταστάσεις; Εσύ λες ότι  «το υποκείμενο του πρωτογενούς πολιτικού γεγονότος είναι οι 250», εγώ λέω ότι είναι τουλάχιστον και η έννοια του ασύλου – και συγγνώμη, είμαι επιφυλακτικός ως προς όλες αυτές τις αρχαιοελληνικές αναφορές κάποιων στην έννοια του ικέτη, του ιερού ασύλου κλπ γιατί σηκώνουν πολύ συζήτηση, το πανεπιστήμιο δεν είναι ναός, δεν είναι «ιερό» κλπ

ε) και τελειώνω: ο καθένας μας μπορεί να εκτιμήσει αν βγήκε κάτι θετικό για τους μετανάστες από αυτή την κατάσταση, όμως εγώ φοβάμαι ότι βγήκαμε χαμένοι όσον αφορά το θέμα του ασύλου που ήρθε για μια φορά ακόμη στην επικαιρότητα με το συγκεκριμένο τρόπο – και σε μια συγκυρία που έχουμε τη δαμόκλειο σπάθη του νέου νόμου που έρχεται επάνω από το κεφάλι μας. Εγώ θεωρώ ότι το «νέο» πανεπιστήμιο που μας ετοιμάζουν δεν θα έχει άσυλο ή δεν το ελέγχουμε καθόλου ως κοινότητα γιατί θα είναι στη δικαιοδοσία ενός διορισμένου συμβουλίου διοίκησης, το σκηνικό ήδη στήνεται εδώ και καιρό – αλλά και λόγω της πολιτικής βλακείας διαφόρων αριστεριστών, «αντιεξουσιαστών», «αναρχικών» κλπ «συντρόφων» που το χειρίσθηκαν όπως το χειρίσθηκαν τα τελευταία χρόνια – άρα το κρίσιμο θέμα είναι τι, γιατί και πως να το υπερασπισθούμε – και οι απαντήσεις εδώ  είναι ένα μείζον πολιτικό διακύβευμα .  Όμως τελικά συμφωνώ μαζί σου ως προς το πως πρέπει να διαμορφώνεται συλλογικά  η πολιτικής της Συσπείρωσης μέσα από ένα όσο το δυνατό ευρύτερο διάλογο και όχι μέσα από συσχετισμούς, αποκλεισμούς και προσωπικά εγχειρήματα.

Συγγνώμη για τη κατάχρηση του χώρου, σε / σας χαιρετώ όλους / όλες,

Ηρακλής Μαυρίδης

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: