Skip to content

Η Ιφιγένεια πάει πλατεία, όχι βωμό

Ιουνίου 21, 2011

«Ελευθεροτυπία», 23-6-2001

Ο παλιός κόσμος πέθανε, ο καινούργιος δεν γεννήθηκε ακόμα.

 1) Η πολιτική πάει πλατεία: Το πολιτικό γεγονός της περασμένης εβδομάδας δεν ήταν ο κυβερνητικός ανασχηματισμός. Ήταν η αναβολή της ψηφοφορίας για το Μεσοπρόθεσμο, και οι ταυτόχρονες δηλώσεις «στήριξης» της ελληνικής οικονομίας διεθνώς. Μικρή νίκη του κινήματος των πλατειών, της μαζικότητας, της διάρκειας και της αποφασιστικότητάς του. Κίνημα που παράγει πολιτική, εκτός συστήματος και εκτός κομμάτων.

2) Κάθε πολιτική έχει στόχους: Όταν ένα ετερόκλητο πλήθος παράγει πολιτική, υπάρχουν αναγκαστικά στόχοι που το ενώνουν. Η από κοινού επιδίωξή τους, η επικοινωνία κι η αλληλοαναγνώριση, μετατρέπουν τις διάσπαρτες επιθυμίες σε συλλογική βούληση. Σχηματοποιώντας, οι στόχοι αυτοί συμπυκνώνονται στο τρίπτυχο «Έξω οι κλέφτες – δεν πληρώνουμε το χρέος σας – δεν ξεπουλάμε τη χώρα», προφανώς με διάφορες προεκτάσεις ή φραστικές παραλλαγές.

3) Η πλατεία και οι «αγορές»: Πέρα από την κυβέρνηση, αποδέκτης της πολιτικής πίεσης της πλατείας, είναι το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα – το οποίο και αντέδρασε. Σύστημα που κυριαρχείται από τη «λογική των αγορών», δηλαδή τα συμφέροντα της διεθνούς τοκογλυφίας (στην οποία η ελληνική συμμετοχή δεν είναι αμελητέα). Σύστημα, όπου τα εθνικά κράτη περιορίζονται όλο και περισσότερο στο ρόλο του υπαλλήλου, αυτού που διασφαλίζει τα συμφέροντα της διεθνούς τοκογλυφίας, με νόμους ή όπλα.

4) Δανειστές και δανειστές: Το κινούμενο χρήμα δανείζει εκμοντερνίζοντας τις πανάρχαιες τοκογλυφικές μεθόδους. Αφενός παίρνει πίσω τα λεφτά του στο πολλαπλάσιο μέσω τόκων, αφετέρου βάζει χέρι στα ασημικά και τα οικογενειακά κειμήλια. Δημιουργώντας ταυτόχρονα πλαστές αξίες οι οποίες σε κάποιων τα χέρια θα ξεμείνουν. Δεν κερδίζουν όλοι, κερδίζουν συνήθως οι πιο ισχυροί, οι πιο πλούσιοι.

5) Δανειστές και δανειστές: Ο κόσμος της εργασίας δανείζει το κράτος με φόρους και κρατήσεις (χώρια τα απλήρωτα δεδουλευμένα), με αναγκαστικό δάνειο. Η αποπληρωμή του, με βάση το κοινωνικό συμβόλαιο, είναι είτε σε χρήμα (συντάξεις) είτε σε είδος (περίθαλψη, παιδεία, δρόμοι κτλ.). Περικόπτοντας τις πληρωμές προς αυτούς τους δανειστές προς όφελος των άλλων, το κράτος μεταφέρει τα χρήματα από αυτούς που δεν έχουν προς αυτούς που έχουν.

6) Ποια κυβέρνηση, ή προς όφελος τίνος κυβερνά; Κακοσυνηθίσαμε να ρωτάμε  ποιος είσαι παρά τι κάνεις, ξεχνώντας ότι αυτό που κάνεις διαμορφώνει αυτό που είσαι. Δεν έχει σημασία το όνομα, το βάρος ή η ομορφιά του Υπουργού Οικονομικών, σημασία έχει ποιους δανειστές θα εξυπηρετήσει κατά προτεραιότητα.

7) και διάφορα ψευδοδιλήμματα: Εφόσον η ιεράρχηση συμφερόντων δεν έχει διατυπωθεί ρητά, οι διαμάχες γύρω από τεχνικά θέματα απλώς δημιουργούν σύγχυση, καθώς τσουβαλιάζουν μέσα και στόχους. Ένα δημοψήφισμα με θέμα «δραχμή ή ευρώ» για παράδειγμα, είναι πολιτική απάτη. Ένα δημοψήφισμα θα ήταν αποδεκτό μόνο αν δέσμευε μια κυβέρνηση υπέρ μιας πολιτικής – π.χ. όχι στα Μνημόνια – αλλά κάτι τέτοιο ούτε προβλέπεται, ούτε αρκεί από μόνο του για να αναχαιτίσει το ξεπούλημα.

8) Μπορεί η πλατεία να κάνει κυβέρνηση; Όχι. Όχι ακόμα. Οι πλατείες ανά τον κόσμο μπορούν να ρίξουν κυβερνήσεις, αλλού πιο εύκολα, αλλού πιο δύσκολα, μπορούν να θέσουν όρους και υποθήκες. Στην Ελλάδα, όπου το πολιτικό προσωπικό είναι πεισμένο, συνειδητά ή ασυνείδητα, πως η παγκόσμια τάξη είναι φυσικό δεδομένο και δεν αλλάζει, και εκλογές να γίνουν, και αυξομειώσεις ποσοστών ή διασπάσεις κομμάτων να υπάρξουν, πάλι κυβέρνηση υπαλλήλων θα έχουμε. Οι πλατείες μόνο αντιπολίτευση μπορούν να κάνουν. Ακόμα. Για να περάσουμε σε άλλη φάση, χρειάζεται να δημιουργηθούν παράλληλες συλλογικές δομές αλληλεγγύης και αντίστασης που να συνυπάρχουν με τις κεντρικές παρεμβάσεις. Μπορούν αυτοί που διακηρύσσουν την αντισυστημικότητά τους να βοηθήσουν το κίνημα των πλατειών σ’ αυτή την κατεύθυνση; Μπορούν οι διαπρεπείς προοδευτικοί οικονομολόγοι να φτιάξουν τράπεζες των φτωχών, κατά το παράδειγμα του Ινδού νομπελίστα Αμάρτυα Σεν; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν…

Advertisements
3 Σχόλια leave one →
  1. Ιουνίου 22, 2011 6:10 πμ

    Το ζητούμενο είναι η Δημοκρατία που είναι ανύπαρκτη στη χώρα μας.
    Σχετικά:
    http://anarmodios.wordpress.com/2010/11/24/12/
    Επίσης, ένα κείμενο με ενδιαφέρουσες προτάσεις:
    http://eamb-ydrohoos.blogspot.com/2011/06/to-manifesto-tis-plateias.html

  2. Y-patia permalink
    Ιουνίου 22, 2011 8:49 πμ

    Και μόνο να είχαμε προτείνει τα άμεσα μέτρα οικονομικής άμυνας θα ήταν ένα βημα…χρειαζόμαστε simulation των πρώτων 100 ημερών όλων των σεναρίων…Αυτό θα βοηθούσε να φύγει ο φόβος και να αρχίσει να φτιάχνεται το πρώτο δίκτυο εναλλακτικής οργάνωσης αλλά και πρότασης για το μέλλον

    • Ιουνίου 22, 2011 11:17 πμ

      «Όλα τα σενάρια» είναι πολλά. Μια λαϊκή κυβέρνηση (ας την ονομάσουμε έτσι για συντομία), θα όφειλε να πάρει άμεσα μέτρα ανακούφισης των ασθενεστέρων στρωμάτων, ελέγχου του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, αναζήτησης διθνών ερεισμάτων. Αλλά οι ειδικές συνθήκες κατά τη δημιουργία αυτής της κυβέρνησης είναι δύσκολα προβλέψιμες. Ενώ για μια κυβέρνηση του υπάρχοντος πολιτικού προσωπικού χρειάζεται απαίτηση για υπεράσπιση των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας. Τα δίκτυα εναλλακτικής οργάνωσης αν περιμένουν πρώτα να γίνει άλλου τύπου κυβέρνηση, φοβάμαι πως δεν θα γίνουν ποτέ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: